Spektakl
LALKA, musical
Premiera: 27-02-2010, Scenariusz na podstawie powieści B. Prusa: Wojciech Kościelniak, Teksty piosenek: Rafał Dziwisz, Muzyka: Piotr Dziubek
Kierownictwo muzyczne: Piotr Dziubek
Scenografia i animowane projekcje: Damian Styrna
Choreografia i ruch sceniczny: Janusz Skubaczkowski, Beata Owczarek
Kostiumy: Katarzyna Paciorek
Przygotowanie wokalne: Agnieszka Szydłowska
Asystent reżysera: Paweł Bernaciak
Asystent scenografa: Renata Godlewska
Asystent choreografa: Eliza Kujawska
Inspicjent: Grażyna Dunal
Sufler: Ewa Wielebska
Izabela Łęcka - Darina Gapicz, Renia Gosławska
Ignacy Rzecki - Zbigniew Sikora
Tomasz Łęcki - Andrzej Śledź
Hrabina Karolowa - Grażyna Drejska
Kazio Starski - Tomasz Bacajewski
Baronowa Wąsowska - Karolina Merda, Karolina Trębacz
Profesor Geist - Marek Richter
Maria - Dorota Białkowska, Katarzyna Kurdej
Subiekt Mraczewski - Tomasz Więcek
Subiekt Klejn - Krzysztof Wojciechowski
Subiekt Lisiecki - Jerzy Michalski, Marek Kaliszuk
Szuman - Tomasz Fogiel
Panna Florentyna - Alicja Piotrowska
Pani Meliton - Aleksandra Meller, Magdalena Smuk
Wysocki - Tomasz Czarnecki
Stary Szlangbaum - Bernard Szyc
Henryk Szlangbaum - Sebastian Münch
Baron Krzeszowski - Tomasz Gregor
Baronowa Krzeszowska - Agnieszka Kaczor
Suzin - Sasza Reznikow
Książę - Jacek Wester
Magazynier - Krzysztof Żabka
lalki:
Orkiestra Teatru Muzycznego pod kierownictwem Piotra Dziubka:
Aleksander Kamiński – klarnet, saksofon sopranowy, saksofon altowy, saksofon tenorowy
Krzysztof Krawiec – klarnet, klarnet basowy, saksofon tenorowy, saksofon barytonowy
Tomasz Grzegowski, Tomasz Kiel– trąbki
Krzysztof Krakowski - waltornia
Piotr Górka/inspektor orkiestry/ - puzon
Michał Mieczkowski – puzon, puzon basowy
Piotr Dziubek – akordeon, wurlitzer, instrumenty perkusyjne
Tadeusz Wiśniewski – banjo
Adam Skrzypek – kontrabas
Michał Lasota - perkusja
Tomasz Pawłowski – instrumenty perkusyjne
Spektakl prowadzi: Grażyna Dunal
Sufler: Ewa Wielebska
„Lalka” Wojciecha Kościelniaka to pierwsze musicalowe odczytanie powieści Prusa. Powieści, niegdyś niedocenianej ( zarzucano jej chaos i brak ładu ) ,dziś dogłębnie opisanej i uważanej za najlepszą powieść epoki. Z powieści liczącej setki stron, a wymieniającej ponad 300 nazwisk Kościelniak wiele wątków wyciął. Nie zawsze to co ciekawe podczas czytania, ciekawe jest również scenicznie. - Wykorzystałem wątek miłości między Łęcką i Wokulskim. Nie zmieściłem wątku Stawskiej, nie ma wątku kamienicy, studentów. Krzeszowska jest potraktowana również bardzo szczątkowo - zaznacza reżyser. Wokulski u Kościelniaka to pełen tajemnicy i sprzeczności kupiec, przez innych nazywany wariatem i awanturnikiem. Jego aspiracje i energia ścierają się z krzywdzącymi stereotypami arystokracji , dla nich ( jak i dla swojej ukochanej) zawsze pozostanie galanteryjnym kupcem. Z goryczą stwierdza, że próżniak, szuler, nawet złodziej, byle miał nazwisko, stanowi dla nich dobre towarzystwo (…) ale kupiec jest pariasem. Kocha do szaleństwa, traci rozum, chce wyzbyć się wszystkiego, by zdobyć miłość Izabeli. Izabela Łęcka wymyka się jednoznacznej ocenie. Grająca ją Renia Gosławska widzi swoją postać jako bardzo wrażliwą dziewczynę , nie dającą sobie rady ze swoimi emocjami, szukającą szczęścia. Można odnieść wrażenie, że oglądamy jednocześnie dwie Łęckie- jedną piękną, ale próżną, snobkę (w sumie dość banalną) i drugą- widzianą w oczach Wokulskiego- tajemniczą, głęboką i prawdziwą kobietę. Podczas spotkania z księciem, Łęcka ukazuje się Stanisławowi jako piękny anioł wzywający go do ciągłego pięcia się w górę.
Reżyser wykorzystuje przemyślenia Rzeckiego o daremności dążeń ludzkich, z góry skazanych na porażkę. Przypomina słowa starego subiekta - Głupstwo, wszystko głupstwo!...a wam, gdybyście myśleli, mogłoby się zdawać, że to jest coś wielkiego! Marionetki !... Wszystko marionetki ! i na tym buduje kolejną metaforę sceniczną. Aktorzy wyglądają i ruszają się jak lalki, ich ruch oparty jest na mechanizmie zastygania i ożywania. Groteskowo przerysowany i lalkowy jest Łęcki ( Andrzej Śledź) i Krzeszowski (Tomasz Gregor). Po ukończeniu , publikowanej w odcinkach, powieści Prus w jednym z felietonów tygodniowych zażartował sobie z przerw denerwujących publiczność: „Kto Lalkę przeżył – wiele przeżył”. Podobnie jest z gdyńską wersją powieści. Widz odczuwa prawdziwe katharsis, oglądając daremną walkę Wokulskiego o szczęście i spełnienie.
Faworyt krytyków teatralnych (najlepszy spektakl, musical, reżyseria, adaptacja) w rankingu sezonu 2009/2010 miesięcznika TEATR
Nagrody i wyróżnienia:
- GWARANCJA KULTURY (nagroda stacji TVP Kultura) dla Zespołu Teatru Muzycznego i Wojciecha Kościelniaka
- SZTORM ROKU Gazety Wyborczej Trójmiasto
- TEATRALNA NAGRODA MUZYCZNA IM. JANA KIEPURY za najlepszy spektakl 2010 roku i za najlepszą reżyserię
- NAGRODA TEATRALNA MARSZAŁKA WOJEWÓDZTWA POMORSKIEGO za najlepszy spektakl 2010 roku i za najlepszą rolę męską dla Rafała Ostrowskiego (Stanisław Wokulski)
- NAGRODA PREZYDENTA MIASTA GDYNI dla Rafała Ostrowskiego (Stanisław Wokulski) i Andrzeja Śledzia (Tomasz Łęcki)
- GALION GDYŃSKI za rok 2010 dla Wojciecha Kościelniaka
- musical został wskazany jako jeden z SZEŚCIU WSPANIAŁYCH spektakli teatralnych 2010 roku wg tygodnika Przekrój
- jako pierwszy musical w historii został zaproszony na 30/31 WARSZAWSKIE SPOTKANIA TEATRALNE
- PASZPORT POLITYKI dla Wojciecha Kościelniaka (nominacja)
- POMORSKA NAGRODA ARTYSTYCZNA dla Wojciecha Kościelniaka (nominacja)
Recenzje:
Spełnione marzenie (Łukasz Rudziński, trojmiasto.pl)
Sklep z marionetkami (Katarzyna Fryc, Gazeta Wyborcza Trójmiasto)
Magia teatru niech trwa (Sławomir Kitowski, Gazeta Wyborcza Trójmiasto)
Czterdziestodniowy potop pomysłów (Jarosław Zalesiński, Dziennik Bałtycki)
Wszyscy jesteśmy marionetkami (Piotr Sarzyński, Polityka)
Brawo! Bis! (Piotr Jacoń, Dziennik Bałtycki)
Szacun! (Jacek Sieradzki, Przekrój)
Melancholia Lalki (Monika Żółkoś, Teatr)
Koszmary świata marionetek (Jacek Cieślak, Rzeczpospolita)
Lalka, Lalka (Roman Pawłowski, Gazeta Wyborcza Stołeczna)
Wielki sukces teatru muzycznego (Agnieszka Serlikowska, Nowa Siła Krytyczna)
Uwaga, coś mi się podobało (Dorota Masłowska)
Imaginacja o życiu (Piotr Sobierski, Bliza)












